torsdag desember 13 , 2018
torsdag, 09 desember 2004 23:00

Joss Stone – mind body soul [copy protected]

Skrevet av

Etter å ha høyrt på og skrive om Joss Stone si første plate, kunne eg knapt vente til nummer to skulle kome. Den første plata, ”Soul sessions,” var basert på coverversjonar av gamle soullåtar, og Stone sin eigen musikk skulle sparast til neste utgiving. No har eg hatt ”Mind body and soul” i hus nokre veker, og eg har knapt høyrt på anna musikk denne tida. Me veit allereie at Joss Stone er eit stort songtalent. Men korleis blir det når ho òg skal skrive musikken...?

 

 

Vel, samanlikna med den første plata, med ”vaksne” (eller gamle) coverlåtar, fungerer dette ypparleg. Joss Stone er jo ingen veteran, verken i platebransjen eller på jorda. Men ho har rukke å fylle 17 år, og ho har rukke å gi ut to album. Og no føler eg ikkje på same måte som sist eit manglande truverde mellom vokalist og materiale. Eg trur ikkje det har med at Stone  har blitt eit år eldre sidan sist, men eg trur rett og slett låtar og arrangement passar betre her. Og så har ho jo stort sett skrive alle tekstane sjølv, då.

 

Ho har iallfall vore med. På 11 av dei 14 spora på plata står ho som låtskrivar saman med ein til tre andre. Kven som har gjort kva og kor mykje, blir umogeleg å gjette, men eg vil tru at Joss Stone har hatt ein del låtar og utkast som har blitt jobba ein del vidare med av proffane. Det er ikkje noko gale i det, iallfall ikkje så lenge som resultatet blir bra.

 

Noko av det eg sakna på ”Soul sessions” var låtar med litt tempo. No tek ikkje ”Mind body and soul” heller av tempomessig, men totalinntrykket er likevel heilt annleis. Låtane har eit gåande beat i langt større grad no. Låtane stoppar aldri opp, men har derimot rytmar, bassgang, trommer og eit hav av motstemmer og musikalske detaljar som gjer dette til eit verkeleg levande album.

 

Og det gjer albumet òg til eit veldig dansbart album, og det trur eg ikkje er heilt tilfeldig. Medan det førre albumet blei spelt inn i løpet av berre fire dagar, er eg ganske sikker på at det har blitt jobba ganske så mykje med spora her. Mengda av stemmer, instrument og musikarar på kvart spor er veldig stor, iallfall på papiret. Ut av høgtalarane, derimot, er alt veldig bra samanfletta i eit heilskapleg lydbilete. Generelt er det orgel (Hammond B3), men òg, el-piano (Wurlizer) eller vanleg piano som dannar det harmoniske grunnlaget. Saman med perkusjon, og tydeleg bass, ber det låtane. Legg så på mellom anna gitar, strykarar, kor, blåsarar og ymse digitale effektar, og ein skulle tru ein hadde ein rotete suppe av dissonerande lydar. Men det har ein ikkje! Den eller dei som har stått for arrangementa her har gjort ein stor og veldig god jobb. Alle stemmene passar godt i lag, og dei utfyller kvarandre. Og mange av stemmene og effektane ligg òg veldig i bakgrunnen, slik at vokal, bass, harmonisering, og ei eller to motstemmer er det framtonande. Alt det andre blir underlag og effektar, noko ein kanskje ikkje legg merke til med ein gong, men som ein kan late seg fascinere seg over gong etter gong plata rullar i spelaren.

 

Den mest kjende låten frå albumet, ”You had me,” som er sluppen som singel og har gått mykje på radio og musikk-TV, kan vere eit godt men utprega døme på heile plata. Tempoet i låta er roleg, men det blir ikkje oppfatta slik. Den dunkar og går framover og framover, samtidig som den er veldig tilbakelent. Bassen er særleg djup og tydeleg, og havet av stemmer og motstemmer er stort. Særleg kult er her ei ”bluesskalabasert” stemme i klavinett som går mot melodien. Morosamt, spesielt og relativt unikt. Denne låta og fleire andre har gjort og vil kunne gjere det bra som singlar både på radio/TV og på diskotek. Det vil klart føre til at fleire blir kjende med Joss Stone og soulmusikken hennar. Og eit stort sal av plata, ”Mind body and soul” vil absolutt vere ei positivt nyvinning i platesamlinga til mange unge pop-forbrukarar. ”Soul sessions” har selt i over 2 000 000 eksemplar, og eg blir ikkje overraska om denne plata vil selje minst like mykje.

 

Ein ting me ikkje har vore inne på enno, er jo vokalisten. Dei av dykk som anten har lese omtale av eller har den første plata, har kanskje ikkje sakna det. For, som eg har skrive, me veit at Joss Stone er eit stort songtalent. Vokalmessig er nok ikkje denne plata veldig ulik den førre, men den er minst like bra. Stone si stemme er tøff og kul, sjølv om den ikkje er verdas mest kraftige. Ho syng med stor sjølvtillit, og har ei eiga, ganske spesiell uttale eller dialekt når ho syng. Den er ikkje lik talemålet hennar, som er låg-engelsk frå Devon, langt frå pen Oxford-engelsk og heller ikkje nokon former for amerikansk eg har høyrt. Det er vel heller ei slags blanding av talemålet hennar og (no skal eg vere veldig politisk ukorrekt her:) tøff neger-amerikansk. Eg er ingen språkekspert, så eg skal ikkje tolke meir rundt dette, men berre konstatere at også uttalen hennar er både kul og særprega.

 

Så kva får ein altså med ”Mind body and soul?” Ein får alt det som var bra frå ”Soul sessions” og i tillegg alt det som mangla då. Ein får ei ein tanke meir  kommersiell plate, som framleis inneheld soulmusikk (eller neo-soul/ny-soul som enkelte kallar det), men som òg bevegar seg i retning popsjangeren. Ein får 14 varierte spor med guts og futt i og eit ”hemmeleg” bonusspor som er ein fin, liten og enkel ballade med berre vokal og pianomotstemme (som dessutan er tungt inspirert av ”Måneskinnsonaten” til Beethoven...). Ein får ei plate som egnar seg både til lytting, som bakgrunnsmusikk og på fest. Joss Stone får vist oss at ho kan skrive låtar òg, og ikkje berre synge kult. Diverre er plata av det kopisperra formatet med ”copy control technology” som gjer den vanskeleg å spele av på ein del utstyr (mellom annan min primære CD-spelar).

 

Men viss ein kan leve med det, skulle det ikkje vere noko problem å leve med resten av plata. Joss Stone kan syngje, ho kan skrive låtar, ho har fått god hjelp med låtane og arrangementa, og ho har hatt med seg eit lite sirkus av studiomusikarar under innspelinga. Men resultatet er glimrande, så då er det berre å vere snill i 14 dagar til og ønskje seg plata til jul...

 

 

Tor Martin Brekkeflat (TMB), 10. desember 2004

Musikk:

*****

Lyd:

*****

Label:

S-curve

 

Kjøp denne hjå CDON!

Lest 8511 ganger Sist redigert tirsdag, 28 januar 2014 10:56
Tor Martin Brekkeflat

Denne e-postadressen er beskyttet mot programmer som samler e-postadresser. Du må aktivere javaskript for å kunne se den.

Nyeste Tester / Artikler

De 20 nyeste Hovedartiklene:

Nyeste Nyhetsoppslag

Nyeste Musikkartikler

Annonser

Annonsere på Audiophile.no?

Audiophile.no i flere kanaler:

Nyeste fra Audiophile-TV

Les det digitale tidsskriftet AUDIOphile No.1:

Annonser

Nyeste tråder på Hifisentralen

Nye plateutgivelser