Sidan 1998 har ho spelt saman med Christian Jacob på piano, Trey Henry og Ray Brinker på trommer. Eg har ikkje høyrt noko av ho og bandet hennar før, så eg var spent då eg sette denne plata i spelaren. Men eg hadde ingen grunn til å vere uroleg. Det starta med ei av dei kulaste arrangementa og innspelingane av "Route 66" eg har høyrt. Eit veldig tilbakelent og kult groove på verset blir kuppa av eit upbeat på refrenget og vice versa. Improvisasjonane er slik dei skal vere og eg sit og gler meg til å høyre resten av songane på plata.

Og eg blir ikkje skuffa her heller. Både på jazzstandardane og dei andre songane som er oppjazza (m.a. er to spor frå "My fair lady") er arrangert og spelt på same kule måte. Bandet får verkeleg lagt sitt personlege preg på stoffet, men utan å overkøyre og øydeleggje stemninga frå originalen. Tierney Sutton takkar Ray Brown for inspirasjon og støtte, og det er kanskje litt av han som skin gjennom i all leikenheita på plata.

Kombinasjonen av gode låtar, spanande arrangement, ein ypparleg moderne jazztrio, gode improvisasjonar og ei sjarmerande stemme på toppen er altså ikkje meg i mot. Dette er ei plate eg kjem til å ha det mykje moro med.

TMB